همه چیز درباره اختلال عصبی بلفارواسپاسم چشم

بلفارواسپاسم اختلال عصبی است که بر عضلات کنترل کننده پلک تأثیر می گذارد. این اختلال بر اثر باز و بسته کردن ایجاد شده و به تدریج سبب ناتوان شدن باز کردن چشم ها شود. تزریق دارو یکی از راه های درمانی است که بر تسکین این بیماری می تواند تاثیر بسزایی داشته باشد. در حالتی که این بیماری پیشرفت کند، می تواند سبب کم بینایی و نابینایی شود.

بهتر است تدابیری در خصوص جلوگیری از پیشرفت این بیماری در نظر گرفته شود. در ادامه با ما همراه باشید تا بیش تر درباره این بیماری و راه های درمانی آن حبت نماییم.

علل بلفارواسپاسم هنوز مشخص نیست، اما گمان می رود که ناشی از ناهنجاری هایی در عملکرد مغز اتفاق می افتد. نظریه ای وجود دارد که نشان می دهد پیام‌های شیمیایی از یک سلول عصبی به سلول عصبی دیگر در مراکز کنترل حرکت مغز (گانگلیون‌های پایه، واقع در قاعده مغز) ناکام می مانند. هیچ کس نمی داند چه عللی سبب اختلال در عملکرد و یا آسیب چشم می شود. به ندرت، بیش از یک نفر از اعضای خانواده دچار بلفارواسپاسم می شوند، که نشان می دهد ممکن است یک عامل ژنتیکی دخیل باشد. در بسیاری از موارد، علائم خشکی چشم یا قبل از این بیماری است یا همزمان با آن.

فرد مبتلا به بلفارواسپاسم ممکن است به طور غیرقابل کنترلی مدام در حال پلک زدن یا چشمک زدن باشد، این حالت می تواند برای یکی و یا برای هر دو چشم اتفاق بیفتد. ممکن است فرد در باز نگه داشتن چشمان خود نیز مشکل داشته باشد. اسپاسم ها با گذشت زمان به طور فزاینده ای برجسته تر و مکرر می شوند.

پیشرفت علائم شامل موارد زیر است :

-اسپاسم ها در طول روز بیشتر رخ می دهند، چه محرک ها وجود داشته باشند یا نه

-اسپاسم در پاسخ به محرک های خاص، مانند خستگی یا نورهای روشن بیش تر خود را نمایان می کند.

-اسپاسم باعث می شود تا پلک ها ساعت ها در یک زمان معین بسته بماند و ابروها را به سمت چشم ها پایین بکشد.

بلفارواسپاسم اغلب بر اساس شدت آن درجه بندی می شود که شامل موارد زیر است :

تیک و انقباض

بسیاری از افراد زمانی که خسته یا تحت استرس هستند، حملات کوتاهی از پرش پلک را تجربه می کنند. این انقباضات عضلانی آنقدر کوچک هستند که اغلب این انقباضات را فقط می توان احساس کرد، اما دیده نمی شود. تیک و انقباض شایع هستند و درمان واقعی وجود ندارد. این سوسو زدن پلک ها آن چیزی نیست که پزشکان عموماً آن را بلفارواسپاسم می نامند (اگرچه آنها نوعی بلفارواسپاسم هستند)

اسپاسم مزمن غیر ارادی یا فشردن ماهیچه های پلک

این نوع شدیدتر اسپاسم پلک است که پزشکان از آن به عنوان بلفارواسپاسم یاد می کنند.

سندرم Meige

فرد دارای حرکات غیرارادی و مکرر دهان، زبان و پلک ها است. ممکن است دهان فرد باز و بسته شود، لب‌هایش جمع شود و زبانش به داخل و خارج شود. سندرم Meige به نام دیستونی دهانی فکی نیز شناخته می شود.

آزمایش خاصی برای بلفارواسپاسم وجود ندارد. تشخیص به معاینه فیزیکی، سابقه بیماری فرد و دیگر علل احتمالی بستگی دارد.

بلفارواسپاسم ممکن است اشتباه تشخیص داده شود یا اصلاً تشخیص داده نشود، چرا که ویژگی های مشابهی با طیف وسیعی از مشکلات دیگر از جمله پتوز (افتادگی پلک ها) دارد.

داروهای خاصی مانند داروهای ضد روان پریشی و داروهایی برای درمان بیماری پارکینسون می توانند علائم مشابه بلفارواسپاسم را ایجاد کنند، و برخی از داروها به عنوان محرک بلفارواسپاسم در افراد مستعد شناخته شده اند.

درمان بلفارواسپاسم می تواند شامل موارد زیر باشد :

مدیریت استرس

علائم  این اختلال زمانی که فرد دچار استرس عاطفی باشد، بدتر می شود. یادگیری تکنیک های مدیریت استرس و پیوستن به یک گروه حمایتی می تواند مفید باشد.

تزریق سم بوتولینوم نوع A (Botox/Dysport)

سم بوتولینوم نوع A توسط باکتری کلستریدیوم بوتولینوم ساخته می شود. هنگامی که سم تزریق می شود، پیام های عصبی به عضلات را مختل می کند و باعث فلج می شود. به طور کلی، چندین تزریق هم در بالا و هم در زیر چشم انجام می شود. بین یک تا چهار روز طول می کشد تا فلج شروع شود. اثر کامل معمولا حدود یک هفته طول می کشد. درمان اغلب تا چهار ماه طول می کشد. تزریق سم بوتولینوم برای حدود 90 درصد افراد مبتلا به بلفارواسپاسم موثر است. عوارض جانبی شایع اما موقتی شامل خشکی چشم، افتادگی پلک (پتوز) و دوبینی است. تاری دید کوتاه مدت شایع است. این به این دلیل است که لایه اشکی روی قرنیه، پوشش خارجی چشم، خشک می شود. قطره های چشمی مکمل اشک می تواند به تسکین این علامت کمک کند.

مصرف داروها

داروهایی مانند لیتیوم و دیازپام (Valium) گاهی اوقات برای درمان این اختلال استفاده می شود، اما میزان موفقیت متفاوت است. هیچ رژیم درمانی استانداردی وجود ندارد، چرا که یک داروی خاص ممکن است فردی را تسکین دهد که دیگری را تسکین ندهد. داروهای حرکتی مانند Artane می توانند در کنترل بلفارواسپاسم مفید باشند، اگر بوتولینوم کارساز نباشد.

جراحی

میکتومی عملی است که شامل برداشتن برخی (یا همه) از عضلات پلک و ابرو که مسئول چروکیدگی هستند، می باشد. این روش معمولاً پس از شکست درمان بوتولینوم انجام می شود. ممکن است در برخی موارد به تکرار عملیات نیاز باشد. میکتومی علائم بلفارواسپاسم را در 80 درصد افراد مبتلا به این بیماری بهبود می بخشد.