اطلاعاتی جامع در خصوص کوررنگی !

کوررنگی زمانی اتفاق می‌افتد که رنگ ها به طور نرمال توسط شخص تشخیص داده نمی شوند. همچنین فردی که به این بیماری دچار شود، نمی تواند بین رنگ ها تمایز قائل شود. معمولا بین سبز و قرمز و گاهی آبی اتفاق می افتد. در شبکیه دو نوع سلول وجود دارد که نور را تشخیص می دهد. به آنها میله و مخروط می گویند. میله ها فقط نور و تاریکی را تشخیص می دهند و به نور کم بسیار حساس هستند. سلول های مخروطی رنگ را تشخیص می دهند و در نزدیکی مرکز دید شما متمرکز می شوند. سه نوع مخروط وجود دارد که رنگ را می بیند: قرمز، سبز و آبی. مغز از ورودی این سلول های مخروطی برای تعیین درک رنگ ما استفاده می کند.

کوررنگی معمولاً چیزی است که شما از بدو تولد به آن مبتلا هستید، اما می توانید بعداً نیز به آن مبتلا شوید. تغییر در بینایی رنگ می تواند نشانه یک بیماری جدی تر باشد. هر کسی که تغییر قابل توجهی در درک رنگ تجربه می کند باید به چشم پزشک مراجعه کند. کوررنگی زمانی رخ می دهد که یک یا چند سلول مخروط رنگ وجود نداشته باشد، یا رنگی متفاوت از حالت عادی تشخیص داده شود. کوررنگی شدید زمانی رخ می دهد که هر سه سلول مخروطی وجود نداشته باشند. کوررنگی خفیف زمانی اتفاق می‌افتد که هر سه سلول مخروطی وجود داشته باشند اما یک سلول مخروطی درست کار نمی‌کند. رنگی متفاوت از حالت عادی را تشخیص می دهد.

بیش تر بخوانید : افتادگی پلک تحتانی

کوررنگی درجات مختلفی دارد. برخی از افراد با کمبود رنگ خفیف می توانند رنگ ها را به طور معمول در نور خوب ببینند اما در نور کم مشکل دارند. برخی دیگر نمی توانند رنگ های خاصی را در هیچ نوری تشخیص دهند. شدیدترین نوع کوررنگی، که در آن همه چیز در سایه های خاکستری دیده می شود، غیر معمول است. کوررنگی معمولاً هر دو چشم را به یک اندازه تحت تأثیر قرار می دهد و در طول زندگی ثابت می ماند.

علائم کوررنگی می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. بسیاری از افراد چنان علائم خفیفی دارند که متئجه این قضیه نمی شوند. والدین ممکن است تنها زمانی متوجه مشکل کودک شوند که او در حال یادگیری رنگ های خود است.

علائم عبارتند از:

-مشکل در دیدن رنگ ها و روشنایی رنگ ها به روش معمول.

-ناتوانی در تشخیص تفاوت بین سایه های رنگ های یکسان یا مشابه. این بیشتر در مورد قرمز و سبز یا آبی و زرد اتفاق می افتد.

-کوررنگی به جز در شدیدترین شکل آن تاثیری بر وضوح بینایی ندارد. ناتوانی در دیدن هیچ رنگی و دیدن همه چیز فقط در سایه های خاکستری را آکروماتوپسی می نامند. این وضعیت نادر اغلب با موارد زیر همراه است:

• آمبلیوپی (یا تنبلی چشم)
• نیستاگموس
• حساسیت به نور
• دید ضعیف

اکثر افراد مبتلا به کوررنگی با آن متولد می شوند. به این وضعیت مادرزادی می گویند. نقایص مادرزادی بینایی رنگ معمولاً از مادر به پسر منتقل می شود.

این نقایص به دلیل عدم وجود جزئی یا کامل مخروط در شبکیه است. مخروط ها به شما کمک می کنند تا رنگ های قرمز، سبز و آبی را تشخیص دهید.

بیشتر مشکلات بینایی رنگی که در مراحل بعدی زندگی اتفاق می‌افتد، ناشی از موارد زیر است:

• بیماری
• ضربه
• اثرات سمی داروها
• بیماری متابولیک یا
• بیماری عروقی

نقایص بینایی رنگی ناشی از بیماری کمتر از مشکلات مادرزادی بینایی رنگ شناخته شده است. کوررنگی خاص بیماری اغلب هر دو چشم را متفاوت تحت تاثیر قرار می دهد. نقص دید رنگی ناشی از بیماری معمولاً با گذشت زمان بدتر می شود. از دست دادن بینایی رنگی اکتسابی می تواند نتیجه آسیب شبکیه یا عصب بینایی باشد.

مردان نسبت به زنانی که کمتر به این مشکل دچار می شوند، در معرض خطر بیشتری برای تولد با کوررنگی هستند. تخمین زده می شود که از هر ده مرد، یک نفر به نوعی دچار این بیماری می شود. کوررنگی در میان مردان اروپایی تبار شیوع بیش تری دارد.

داشتن شرایط خاصی ممکن است خطر کمبود رنگ اکتسابی را افزایش دهد، از جمله :

• گلوکوم
• دیابت
• دژنراسیون ماکولا
• بیماری آلزایمر
• بیماری پارکینسون
• الکلیسم مزمن
• سرطان خون و
• کم خونی داسی شکل

برخی داروها ممکن است خطر ابتلا به کوررنگی را افزایش دهند. داروی هیدروکسی کلروکین (Plaquenil) می تواند باعث کوررنگی شود. از این دارو برای درمان آرتریت روماتوئید و سایر بیماری ها استفاده می شود.

چشم‌پزشک شما می‌تواند یک آزمایش ساده برای تعیین اینکه آیا شما کوررنگی دارید انجام دهد.

این تست شامل نشان دادن یک الگوی متشکل از نقاط چند رنگ است. اگر کمبود رنگ ندارید، می توانید اعداد و اشکال را در بین نقاط ببینید. اگر کور رنگ هستید، برای پیدا کردن عدد یا شکل در الگو مشکل خواهید داشت. ممکن است اصلاً چیزی در الگو نبینید.