تنبلی چشم و علل و روش های درمانی آن

تنبلی چشم زمانی اتفاق می افتد که بینایی یک یا هر دو چشم دچار اختلال شده باشد. به این بیماری آمبلیوپی نیز گفته می شود. در صورتی که این مشکل برطرف و درمان نشود، مغز یاد می گیرد تا تصویری را که از چشم ضعیفتر می آید نادیده بگیرد که همین امر می تواند سبب به وجود آمدن مشکلات دائمی در بینایی شود. با ما در ادامه همراه باشید تا بیش تر درباره این مشکل و علل و روش های درمانی آن صحبت نماییم.

آمبلیوپی که نوعی ضعف بینایی است ممکن است فقط در یک چشم اتفاق بیفتد. تنبلی چشم زمانی ایجاد می‌شود که در نحوه کار مغز و چشم با هم اختلال ایجاد شود و مغز نتواند بینایی را از یک چشم تشخیص دهد. با گذشت زمان، مغز بیشتر و بیشتر به چشم دیگر قوی‌تر متکی است – در حالی که بینایی در چشم ضعیف‌تر بدتر می‌شود.

به آن “چشم تنبل” می گویند زیرا چشم قوی تر بهتر عمل می کند. اما افراد مبتلا به آمبلیوپی تنبل نیستند و نمی توانند نحوه عملکرد چشم خود را کنترل کنند.

آمبلیوپی از دوران کودکی شروع می شود و شایع ترین علت از دست دادن بینایی در کودکان است. از هر 100 کودک تا 3 نفر آن را دارند. خبر خوب این است که درمان اولیه به خوبی جواب می دهد و معمولا از مشکلات بینایی طولانی مدت جلوگیری می کند.

بیش تر بخوانید : ناخنک چشم

نشانه های این مشکل به صورت قابل توجه است، اما چون در کودکان بیش تر شایع است، درک عمق ضعیفی نسبت به تشخیص این بیماری داشته باشند، به طور مثال در تشخیص نزدیک یا دور بودن چیزی مشکل داشته باشند. والدین همچنین ممکن است متوجه علائمی شوند که فرزندشان در تلاش برای دیدن واضح است، مانند :

• چشمک زدن
• بستن یک چشم
• کج کردن سر خود

در بسیاری از موارد، والدین نمی‌دانند فرزندشان آمبلیوپی دارد تا زمانی که پزشک آن را در طول معاینه چشم تشخیص دهد. به همین دلیل این موضوع حائز اهمیت است که حداقل یک بار بین سنین 3 تا 5 سالگی غربالگری بینایی انجام دهند.

در بسیاری از موارد، پزشکان علت این مشکل را نمی دانند. اما گاهی اوقات، یک مشکل بینایی متفاوت می تواند منجر به تنبلی چشم شود. به طور معمول، مغز از سیگنال های عصبی هر دو چشم برای مشاهده کردن استفاده می کند. اما اگر یک بیماری چشمی، سبب اختلال در بینایی یکی از چشم ها شود، مغز شروع به خاموش کردن سیگنال های چشم ضعیف تر می کند و فقط به چشم قوی تر تکیه می کند.

برخی از بیماری های چشمی که می توانند منجر به این بیماری شوند عبارتند از :

عیوب انکساری

عیوب انکساری شامل :

• مشکلات رایج بینایی مانند نزدیک بینی (مشکل در دید دور)
• دوربینی (مشکل در دیدن چیزها از نزدیک)
• آستیگماتیسم (تاری دید)

به طور معمول، این مشکلات به راحتی با عینک برطرف می شوند. اما اگر درمان نشوند، مغز ممکن است با دید قوی‌تر به چشم بیشتر تکیه کند.

استرابیسم

معمولاً چشم ها به صورت جفت با هم حرکت می کنند. اما در کودکان مبتلا به استرابیسم، چشم ها در یک راستا قرار نمی گیرند. یک چشم ممکن است به داخل، خارج، بالا یا پایین انحراف پیدا کند.

آب مروارید

آب مروارید باعث کدر شدن عدسی چشم می شود و همه چیز را تار می کند. در حالی که بیشتر آب مروارید در افراد مسن اتفاق می افتد، نوزادان و کودکان نیز می توانند به آب مروارید مبتلا شوند.

همه کودکان باید قبل از مدرسه رفتن، معاینه بینایی انجام دهند. پزشک با انجام معاینه می تواند تشخیص دهد که :

• چیزی مانع ورود نور به چشمان آنها نمی شود.
• هر دو چشم به یک اندازه خوب می بینند.
• هر چشمی همانطور که باید حرکت می کند.

اگر احساس می کنید مشکلی در بینایی فرزندتان وجود دارد، حتی اگر در معاینه بینایی چیزی نشان داده نشود، این مشکل را با یک متخصص چشم اطفال در میان بگذارید.

برخی از متخصصان معتقدند که کودکان باید در 6 ماهگی، 3 سالگی و سپس هر سال در مدرسه معاینه چشم انجام دهند. از پزشک خود بپرسید که چه چیزی برای فرزند شما مناسب است.

چشم پزشکان، نوزادان و کودکان خردسال را با مشاهده میزان خوبی که چشمان آنها یک جسم متحرک را دنبال می کند، آزمایش می کنند. آنها همچنین ممکن است هر بار یک چشم را بپوشانند و واکنش کودک را بررسی کنند.